Oud en eenzaam op straat: “Dankzij het Straathulpproject leef ik nog.”

Op het eerste gezicht ziet Irina (59) er als een typische dakloze uit: slordig haar en oude kleren die al lang niet meer gewassen zijn. Maar haar lippenstift en oorbellen laten doorschemeren wat voor goed verzorgde vrouw ze ooit geweest is. Vroeger was Irina verpleegkundige en werkte ze in de grote gerenommeerde ziekenhuizen van Sofia. Ze was getrouwd en heeft twee zoons. Haar man was veeleisend en vroeg haar altijd om geld. Toen ze hem niet genoeg kon geven vijf jaar geleden, pakte hij haar huissleutel af en sloot haar buiten. Vanaf die dag was ze dakloos.

Honger groter dan schaamte

Irina houdt zichzelf in leven door vuilnisbakken te doorzoeken naar eten en flesjes te verzamelen voor statiegeld. Eerst schaamde ze zich daarvoor, maar de druk van honger werd te groot. Ze vertelt: “Het leven op straat is heel zwaar. Volgens mij stink ik, maar ik kan in de winter nergens mijn kleren wassen. De temperaturen liggen vaak onder het vriespunt, waardoor mijn handen ijskoud worden en de natte kleding niet droog wordt. Doordat ik de hele winter door de straten loop en in vuilnisbakken rondsnuffel, bevriezen mijn voeten, worden mijn sokken nat en word ik ziek. En ik heb geen geld voor medicijnen.” Koud weer en eenzaamheid vormen de grootste problemen voor iemand die op straat slaapt, zoals Irina. De winters in Sofia zijn steng en de temperaturen dalen vaak tot - 10ºC. Meestal sneeuwt het van december tot februari, de zwaarste maanden voor de daklozen.

Zware overlevingsstrijd

De strijd om te overleven is ontzettend zwaar. Irina voelt zich vaak eenzaam en verlangt naar een arm om zich heen. Ze ziet zichzelf als een sterke vrouw; maar desondanks huilt ze vaak. Soms wordt het tasje dat ze bij zich heeft te zwaar, door alle spullen uit de vuilnisbak die ze meesleept. In een van de buitenwijken, waar de vele betonnen flats er allemaal even somber uitzien en de straten nauwelijks verlicht zijn, gaat Irina op zoek naar rustig plekje voor de nacht. Ze vindt onderdak in de kelder van een verlaten gebouw, op een verlaten industriegebied. Het gebouw is koud en er is geen water of elektriciteit. De ruiten ontbreken en ze dekt de ramen af met karton. Ze is blij dat ze een slaapplek heeft, maar ze is bang dat anderen haar spullen zullen stelen. Ze is al meerdere keren aangevallen. Gelukkig krijgt ze steun uit onverwachte hoek.

Niet alleen gevoed, maar ook gezíen

De afgelopen twee jaar heeft Irina steun gehad van ons Straathulp project, waar ze dagelijks een warme maaltijd ontvangt. “Dit project is een enorme steun voor me. Ik kan wel stellen dat ik nog leef dankzij dit project,” vertelt ze. Ons Straathulp project heeft haar ook kleding, dekens en medicijnen gegeven, maar vooral oprechte interesse. De Bijbelverhalen die ze bij ons Straathulpproject hoort, helpen haar om haar geloof te verdiepen. Het Straathulpproject is niet alleen een plek waar ze eten krijgt, maar waar ze ook mensen ontmoet, die om haar geven en haar helpen. Met hun daden hebben onze medewerkers haar Gods ware liefde laten zien. Ze blijft bidden en gelooft dat God haar zal helpen aan een plek waar ze uiteindelijk met haar zoons kan wonen. Tot die tijd zet ze haar leven op straat dapper voort met haar glinsterende oorbellen.