De onzichtbaarheid van daklozen: van vergeten naar gezien.

Alexander is 42 en zwerft al acht jaar als dakloze door de straten van Sofia, de hoofdstad van Bulgarije. Toen zijn vader overleed, liep de relatie met zijn moeder en broer stuk en heeft hij zijn ouderlijk huis verlaten. Kort daarna is zijn moeder om het leven gekomen door een tragisch ongeluk, waar de broer van Alexander ook bij betrokken was. Alexander had grote moeite om de klap van zijn moeders dood te verwerken en worstelde vanaf toen met zijn leven. Hij begon te drinken en ging om met de verkeerde mensen, waardoor het snel bergafwaarts ging met zijn leven.

Van familiedrama naar een leven op straat

Een paar maanden later raakte Alexander verzeild in een gevecht, waarin hij zwaar mishandeld werd en waar hij zelfs ernstige brandwonden aan over heeft gehouden. Het lukte hem daarna niet om werk te vinden en hij raakte dakloos. Hij had geen hoop meer en was bang dat hij de rest van zijn leven als dakloze zou slijten. Hij vertelt: “Het ene moment had ik familie, een huis en een gevoel van veiligheid en ineens was ik alles kwijt. Ik had nooit verwacht dat mijn leven zo drastisch zou veranderen en dat ik als dakloze zou eindigen. Het is moeilijk om te accepteren dat je nergens heen kan en dat je een bankje moet zoeken om op te slapen. Helaas raak je ook daar op enig moment aan gewend. En als niemand je hand vastpakt om je uit die vicieuze cirkel te trekken, zink je elke dag een beetje dieper.”

Gevangen in een vicieuze cirkel

De dagen van Alexander draaien om het vinden van eten, onderdak en veiligheid. De winters in Sofia zijn steenkoud met temperaturen tot -20ºC en veel daklozen overleven dat niet. Alexander heeft veel gezondheidsproblemen, zoals chronische verkoudheid, ademhalingsproblemen en pijn aan zijn voeten. Het is echter heel moeilijk voor daklozen om toegang te krijgen tot medische zorg. Ook is hij constant op zijn hoede voor bedreiging en diefstal en moet hij steeds opletten of hij weer ergens weggejaagd wordt. “Helaas leven er honderden daklozen onder de bruggen of op straat in Sofia”, vertelt Hristinka, onze lokale medewerker van het Straathulpproject. “Warme soep en Bijbelverhalen lijken heel simpel, maar voor veel daklozen kan het hun leven echt veranderen,” voegt ze toe.

Levensveranderende hoop

Het leven van Alexander begon te veranderen toen hij kennismaakte met ons Straathulpproject. “Voor het eerst in jaren vroeg iemand naar mijn naam en luisterde naar me, zonder te oordelen over hoe ik eruitzag. Ze zagen mij als mens,” vertelt Alexander. Onze vrijwilligers hebben Alexander geholpen met de benodigde documenten om aan medische zorg te komen en een tijdelijke verblijfplek. “Ik ben bezig met het verwerken van de traumatische ervaringen die ik heb gehad met mijn familie en de effecten daarvan. Ik heb nu een nieuwe familie: het geweldige Straathulp team! Zelfs toen alles verloren leek, gaf de steun van het Straathulpproject mij nieuwe hoop. Ik weet niet wat de dag van morgen zal brengen, maar vandaag heb ik eten, iemand om mee te praten en weet ik dat er mensen zijn die om mij geven. Dat is genoeg om me op de been te houden.”