Een plek om even kind te zijn

De oorlog veranderde alles voor de tienjarige Grygoriy. Zijn vader vertrok naar het front om zijn gezin te beschermen. Het gezin bleef thuis vol spanning achter. Elke telefoontje bracht angst. Grygoriy’s moeder huilde heel veel. En toen kwam het bericht: zijn vader was zwaargewond. Toen Grygoriy hem weer zag, herkende hij hem bijna niet meer. Zijn vader kon niet lopen, niet zelfstandig eten en had zware verwondingen aan zijn hoofd. Hij had heel veel beperkingen en moest lang revalideren. “Ik was bang,” vertelt Grygoriy. “Bang dat hij niet meer mijn held zou zijn.”

Langzaam kwam er weer licht

In de moeilijke maanden daarna stond Grygoriy’s gezin er niet alleen voor. Mensen kwamen langs met voedsel en hielpen zijn vader bij zijn revalidatie. Langzaam zag Grygoriy iets veranderen. Zijn vader moest veel dingen opnieuw leren en vocht elke dag voor zijn herstel. Hun band werd sterker en hij werd een ander soort held voor Grygoriy. Hij leerde Grygoriy schaken en ze speelden veel potjes schaak samen, zelfs toen zijn vader nog nauwelijks uit bed kon komen. Toen Grygoriy werd uitgenodigd voor ons Zomerkamp, wilde hij eerst niet gaan. Hij voelde zich schuldig om zijn vader alleen achter te laten. Maar zijn moeder moedigde hem aan om toch te gaan. Op kamp bleef Grygoriy de eerste dagen stil. Terwijl andere kinderen speelden en lachten, keek hij vooral toe. Een van onze medewerkers, Valentyn, zag een jongen die al veel te veel had meegemaakt voor zijn leeftijd.

Een veilige plek midden in onzekerheid

Langzaam begon Grygoriy zich open te stellen. Tijdens gesprekken bij het kampvuur stelde hij vragen over God, over goed en kwaad, over verdriet en vergeving. Hij voelde zich veilig genoeg om zijn hart open te stellen. De kampleiding luisterde zonder oordeel. Andere kinderen namen hem in hun groep op. Er werd gelachen tijdens spelletjes, gezongen rond het vuur en gebeden voor vrede. Voor het eerst in lange tijd voelde Grygoriy weer rust. Aan het einde van het kamp zei hij iets bijzonders: “Ik heb geen wraakgevoelens meer. Integendeel: ik wil ook mensen gaan helpen en licht brengen in deze wereld. Ik wil mijn vader knuffelen en er voor mijn moeder zijn.” Voor een jongen die zoveel angst heeft meegedragen, was dat een grote stap richting herstel.

Vertrouwen in de toekomst

Voor kinderen zoals Grygoriy betekent ons Zomerkamp veel meer dan een paar dagen ontspanning. Het is een plek waar ze even kunnen ademhalen zonder alarmen en angst. Een plek waar ze ontdekken dat ze niet vergeten zijn. Door liefdevolle aandacht, vriendschap en de hoop die we vinden bij God, krijgen kinderen weer vertrouwen in de toekomst. Ze leren opnieuw lachen. Opnieuw spelen. Opnieuw kind zijn. Met uw steun kunnen meer kinderen uit oorlogsgebieden deze veilige plek ervaren. Een plek waar niet verdriet, maar hoop het laatste woord heeft.