"De eenzaamheid is het ergst"

Leven op straat in Bulgarije

“Dankzij Zending over Grenzen leef ik nog.”

“Dankzij Zending over Grenzen leef ik nog.” Het zijn woorden die hard binnenkomen, wanneer de 59-jarige Irina uit Bulgarije ze zegt. We doen haar tekort als we Irina slechts omschrijven als ‘een dakloze vrouw in hoofdstad Sofia’, want Irina is natuurlijk veel meer dan dat. Als je langs de oude, ongewassen kleding en haar ongekamde haren heen kijkt zie je mooie oorbellen en sporen van lippenstift: symbolen van het leven dat ooit had. Toch beheerst het dakloos zijn op dit moment haar strijd om te overleven. Zending over Grenzen speelt daar een belangrijke rol in.

“Op straat leven is heel moeilijk”, vertelt Irina. “Ik denk dat ik stink, maar ik kan mezelf of mijn kleren nergens wassen.” De Bulgaarse vrouw vindt onderdak in een gebouw op een verlaten industrieel terrein. Het is er koud – ’s winters dalen de temperaturen in Bulgarije tot min vijftien graden Celsius – en er is geen water of elektriciteit. Ze is dankbaar voor haar slaapplek, maar ze is er al meerdere keren belaagd en is bang dat haar spullen gestolen worden. En dat zijn niet haar enige moeilijkheden. “’s Winters bevriezen mijn tenen”, zegt Irina. “Mijn sokken worden nat en ik heb geen droog paar om aan te trekken. Dus word ik ziek en ik heb ook geen geld om medicijnen te kopen.”

Vroeger was Irina een verpleegkundige in een van de grootste, meest gerespecteerde ziekenhuizen van Sofia. Op een dag werd ze door haar man op straat gezet – en daar is ze nooit meer vanaf gekomen. Nu probeert ze voor zichzelf te zorgen door blikjes, plastic flesjes en papier in vuilnis te zoeken. Haar leven lang werkte ze hard, maar nu heeft zij geen veilige plek om naar terug te keren na een lange, zware dag. Maar het moeilijkste aan het daklozenbestaan, is de eenzaamheid.

Ze voelt zich zwak en machteloos in haar strijd om te overleven.

Er zijn dagen dat Irina niets te eten heeft en op die dagen is er het Straathulpproject van Zending over Grenzen. Daar krijgt ze niet alleen een warme, voedzame maaltijd, maar daar heeft ze ook vrienden die haar steunen. Ook kreeg ze via deze weg kleding, dekens en medicijnen. Irina is een christen en de Bijbelse boodschappen die ze via het Straathulpproject hoort verdiepen het geloof in God dat zij zo hard nodig heeft. 

De Bulgaarse beschrijft zichzelf als een sterke vrouw, maar dat betekent niet dat ze niet vaak huilt. Ze voelt zich zwak en machteloos in haar strijd om te overleven. Er zijn dagen dat ze met honger naar bed gaat en niet kan wachten tot de volgende dag en de volgende maaltijd via het Straathulpproject. “Dit project is van groot belang voor mij. Ik kan zeggen dat ik nog leef dankzij jullie hulp.”

Lees onze verhalen

Het laatste nieuws

Help mee met het verspreiden van hoop en liefde